Afgelopen vrijdag was het Eid.

Voor ons, moslims, markeert het het einde van de ramadan. Een dag van vieren, van eten en samenkomen en van dankbaarheid.

Ik zat aan tafel en probeerde er echt bij te zijn.

Het Gewicht Ervan

Het is een vreemd gevoel om te vieren terwijl zo veel mensen die jouw geloof delen, jouw taal, jouw eten, jouw gebeden, sterven.

Palestina. Iran. Congo. De lijst wordt niet korter.

Ik weet niet wat ik daarmee moet. Ik denk dat niemand het echt weet.

Er is een soort schuld die bij vieren tijdens rouw hoort. Niet de heldere, functionele schuld die je aanzet tot actie, maar een stillere die gewoon bij je blijft terwijl je eet.

Ik bleef maar denken: ergens is er iemand die Eid zou hebben gevierd, maar het dit jaar niet doet. Niet omdat ze dat niet wilden. Maar omdat ze niet meer kunnen.

Toch Aten We

Ik denk niet dat het antwoord is om te stoppen met vieren. Om stil te worden alsof dat iemand helpt.

Maar ik kon ook niet doen alsof ik volledig aanwezig was in de vreugde terwijl zo veel van de wereld dat niet was.

Misschien was dit Eid dat voor mij. Niet echt vieren. Niet echt rouwen. Iets daartussenin dat geen duidelijke naam heeft.

Een maaltijd gegeten met dankbaarheid en verdriet tegelijk.

Ik weet niet of dat de juiste manier is om het te dragen. Maar het was de enige manier die ik had.