“I don’t need it. I don’t need it. I definitely don’t need it. I NEED IT.” — SpongeBob SquarePants

Niemand had gevraagd om een magazine.

Er was geen briefing, geen deadline, geen klant. Gewoon ik, een Canva-account en een gevoel dat ik maar niet kwijt raakte: seizoen 1 van JCast zat er bijna op, en ik wou niet dat het zomaar… verdween.

Podcasts zijn raar op dat vlak. Ze leven in Spotify-playlists en YouTube-thumbnails, in de herinneringen van mensen die er misschien één keer naar luisterden op een maandagochtend onderweg naar het werk. Ze staan niet op een rek. Ze verzamelen geen stof. Ze zweven ergens in de cloud, en soms vraag je je af of ze ooit echt zijn geweest.

Ik wou iets echts, iets fysieks.

Dus maakte ik een magazine. Tweeëndertig pagina’s, A5-formaat, drie exemplaren. Eén voor Viktor. Eén voor Maarten. Eén voor mij. Besteld op 28 maart 2026. €76.14. Beste aankoop die ik ooit heb gedaan.

Het verhaal: waar het echt begon

Het begon bij het koffieapparaat.

Niet in een vergaderzaal, niet in een Confluence-doc met een proper projectplan. Bij een koffieapparaat, zoals de meeste goede ideeën op het werk beginnen. Iemand stelde een vraag. De vraag werd een gesprek. Het gesprek werd: “zouden we eigenlijk een podcast moeten maken?”

En Maarten, zonder ook maar één seconde te aarzelen, zei: “Morgen starten we.”

Morgen starten we.

Dat was het moment. Geen brainstormsessie, geen planningsweek. Gewoon Maarten, die er in één adem voor besliste. Maarten is trouwens het type dat liever drie uur besteedt aan het echt begrijpen van een probleem dan dertig minuten aan het snel iets werkend krijgen. Dus als hij zegt dat we morgen starten, starten we morgen.

Dit is de echte tijdlijn van hoe JCast ging van een opmerking bij het koffieapparaat naar iets wat mensen écht beluisterd hebben:

30 september 2024. De eerste echte brainstorm. Waar gaan we over praten? Wie zijn we? Wat is JCast eigenlijk? Het antwoord dat bleef hangen: “Java als startpunt, alles daarrond als speelveld.” Die tagline eindigde op de cover van het magazine.

4 november 2024. De eerste opnamepoging. Ik zeg “poging” omdat de audio, zacht uitgedrukt, niet ideaal was. Euhs overal. Microfoons die van tafel vielen. Het soort sessie waar je achteraf op terugkijkt en denkt: goed dat we dit niet gepubliceerd hebben. We hebben het niet gepubliceerd.

16 december 2024. Take twee. De echte take. De één die we konden gebruiken.

30 april 2025. S01E01 gaat live. Wat is een professionele ontwikkelaar? Uncle Bob, Clean Code, TDD. De grote vragen. Eerste aflevering, geen gasten, gewoon ons drieën die uitzoeken hoe je een podcastgesprek voert in plaats van een gewoon gesprek.

In de eerste 30 dagen: 97 downloads. Tegen de tijd dat ik het magazine schreef: 159. En tegen de tijd dat ik printte: 925 in totaal, 796 plays, 158 uur luistertijd, +57 volgers. Een #1 First Episode-badge van Spotify. Een Global Listeners-badge.

Voor een podcast over Java gemaakt door drie developers in Diegem, zonder marketingbudget en met een opnameopstelling die ze zelf bouwden: niet slecht, zeg maar.

De JCrew: wie we eigenlijk zijn

Het magazine heeft een heel hoofdstuk hierover, dat ik schreef en daarna ongeveer zevenduizend keer bewerkte. Hoe beschrijf je mensen met wie je werkt en die je ook echt graag hebt, zonder dat het klinkt als een corporate bio of een speech op een huwelijksfeest?

Dit is wat ik uiteindelijk schreef:

Oumaima, dat ben ik. Iemand die houdt van duidelijkheid, uitdaging en het “waarom” achter systemen én mensen. Voornamelijk backend, maar frontend ook als het moet. CoderDojo-vrijwilliger. JTires-lead die ergens onderweg ook Pokémonkaarten is beginnen verzamelen. In mijn eigen profiel schreef ik: “Vijf jaar later: Wat een random cool ding om mee te maken.”

Viktor Van Steenweghen is wat het magazine “een brok chaos” noemt, maar altijd in om iets nieuws bij te leren. Hij verzorgt de montage, wat betekent dat hij degene is die met de ruwe opnames gaat zitten en van drie mensen die struikelen over hun woorden iets maakt waar je effectief naar wilt luisteren. Het ding dat hem dit seizoen het meest verraste? Claude Code. Hij speelt ook snooker offline, wat ik belangrijk context vind over wie Viktor is als persoon.

Maarten Casteels is degene die het probleem liever echt begrijpt dan snel iets werkend krijgt. Tech lead energy zonder de ego erbij. In het magazine schreef ik: “De beste gesprekken zijn niet altijd de meest voorbereide.” Dat geldt voor JCast in het algemeen, maar zeker voor Maarten. Sommige van onze beste afleveringen kwamen er toen het plan misliep en we gewoon begonnen te praten.

Samen, zegt het magazine, werken we “niet ondanks de chaos, maar dankzij.” Dat voelde goed toen ik het schreef en het voelt nu nog steeds goed.

Een seizoen vol gesprekken: alle 12 afleveringen

Twaalf afleveringen. Twaalf weken van opnemen, monteren, publiceren, promoten, en dan opnieuw beginnen. Hier is het volledige seizoen één, want ik heb er tijd in gestoken om het in het magazine te zetten en ik wil het hier ook kwijt.

S01E01 — Wat is een professionele ontwikkelaar? Het debuut. Geen gasten, alleen ons drieën. Uncle Bob, Clean Code, TDD, de eeuwige debatten over wat het eigenlijk betekent om professioneel te zijn in dit vak. Hoge inzet voor een eerste aflevering. We gingen er toch voor.

S01E02 — Clean Architecture Gast: Jeroen Bastijns. De theorie werd concreter. Hoe ziet architectuur er in de praktijk uit, niet alleen in boeken?

S01E03 — Life as a dev Geen gast. Gewoon wij, pratend over hoe het er écht aan toegaat: de dagelijkse realiteit, het context switchen, de dingen die niet in LinkedIn-posts terechtkomen.

S01E04 — Pixel Perfect? UX/UI met Risa Gast: Risa Somers. Eén van mijn favorieten, omdat we als developers echt te weinig praten over design en Risa ons anders deed nadenken.

S01E05 — (Audio)Books vs Podcasts Geen gast. Erg meta, gezien wat we aan het doen waren. We spraken over hoe we buiten het werk bijleren.

S01E06 — Java, Soft Skills & Mensenkennis Gast: Björn De Craemer. Soft skills zijn niet soft. We hebben dat gesprek eindelijk goed gevoerd.

S01E07 — Meetings, stand-ups & agile drama Geen gast. Catharsis. Iedereen die al eens te veel stand-ups heeft gehad, begrijpt dit.

S01E08 — Java, AI & de menselijke kant Gast: Jan Van Wassenhove, Devoxx-spreker. AI in ons vakgebied en wat het betekent voor de mensen die het werk doen. Deze voelde belangrijk.

S01E09 — New year, new dev Januari-energie. Goede voornemens, slechte gewoontes, fris begin.

S01E10 — Meer dan planning Gast: Barbara Cleeren, Capacity Manager. Buiten de strikt technische zone en naar de menselijke kant van hoe teams echt functioneren.

S01E11 — Passie na de werkuren: Sigriet Gast: Sigriet Van Breusegem. Mijn vriendin Sigriet. Over wat developers doen als ze niet aan het developen zijn. Deze aflevering betekende veel voor me, om redenen die verder gaan dan de podcast.

S01E12 — Seizoensfinale Einde van het seizoen. Afronding. De aflevering waarbij we terugkeken op wat we gemaakt hadden, nog voor het magazine bestond om het in vast te houden.

Acht gasten verspreid over twaalf afleveringen. Onderwerpen van clean code tot capacity planning tot wat mensen in hun vrije tijd doen. Een range waar ik trots op ben.

JCast in het wild: het fysieke spul

Hier is het deel dat mensen die mij niet kennen misschien niet verwachten: ik hecht veel belang aan de fysieke versie van dingen.

De podcast bestaat als audio. Dat is het product. Maar rond dat product is er een hele wereld die ik gebouwd heb in Canva, met absoluut nul ontwerpervaring, en daar ga ik me niet voor verontschuldigen.

De merch. JCast-stickers. Een JCast-T-shirt. Een banner die we effectief naar events mee hebben genomen. Allemaal afgevinkt op de bucketlist tegen het einde van seizoen één. Ik maakte alles in Canva, wat logisch voelt omdat Canva ook is hoe ik het magazine maakte, de aflevering-covers, en eigenlijk alles wat JCast ooit visueel heeft gehad. Je leert door te doen. Soms is wat je maakt goed. Soms niet. De stickers waren goed.

De website. jcast.dev. Deze verdient een eigen paragraaf. Maarten en ik bouwden hem zonder CMS, zonder plugins, zonder themes, niets kant-en-klaar. Hugo, pure CSS, gehost op AWS via Terraform. De logica was simpel: als je een podcast maakt over clean code, kun je moeilijk zelf een rommelige codebase hebben. Viktor deed de montage terwijl wij de site bouwden, en ergens later kwam de blog er ook bij. Niet meteen: eerst moesten er verhalen zijn om te vertellen. Dan schreven we erover.

Super trots op het resultaat.

De Instagram. @jcast_crew. De sociale aanwezigheid. De plek waar we clips en updates zetten en probeerden consistent te posten, wat moeilijk is als je ook gewoon je werk moet doen.

Dit alles: de merch, de site, de socials, de fysieke banners die we naar echte plekken droegen. Dat is wat ik in het hoofdstuk “JCast in het wild” stopte. Omdat JCast niet alleen bestond in een DAW en op Spotify. Het bestond in de wereld.

Terugblikken en vooruitkijken: de cijfers en wat ze betekenen

Cijfers van 28/03/2026. Zo ver stonden we op de dag dat ik de print bestelde.

12 gepubliceerde afleveringen. 925 downloads. 8 gasten. 796 plays alltime. 158 uur luistertijd. +57 volgers.

Die cijfers zijn echt, en ze zijn niet niks. Maar ze zijn ook niet waarover het magazine eigenlijk gaat.

Het magazine bevat deze paragraaf in het statsgedeelte, en ik denk dat het het eerlijkste is dat ik in het hele ding geschreven heb:

“Een jaar geleden was JCast een idee bij het koffieapparaat. Vandaag is het een podcast met een website, een Instagram, een t-shirt, een banner en 12 afleveringen die er écht staan. Niet alles ging vlekkeloos. De eerste opname moest opnieuw. De audio was in het begin niet ideaal. Er waren euhs, blunders en microfoons die van tafel vielen. Maar dat is precies wat JCast is: echt, ongepolijst en eerlijk over het vak.”

Ik wil dat niet gladstrijken. De onvolmaaktheid is het punt.

De bucketlist

Het magazine heeft ook een JCast-bucketlist. Ik hou van die pagina. Handgeschreven font, checkboxes, helemaal in de geest van “ooit. misschien. waarschijnlijk wel.”

Al afgevinkt: JCast stickers ✓, JCast T-shirt ✓, Banner ✓, 500 downloads ✓.

Nog te doen: nog meer merch, posters, een internationale gast hosten, naar een podcast event gaan, een podcast award krijgen, op tv komen voor de podcast, 1 miljoen downloads, het nog steeds superleuk vinden.

Die laatste is mijn favoriet. Het nog steeds superleuk vinden. Dat is geen leuk extraatje. Dat is het hele punt. Als dat vakje ooit niet meer aangevinkt kan worden, doet de rest van de lijst er niet meer toe.

Seizoen 2: wat er komt

“Maar we zijn nog niet klaar. Seizoen 2 staat voor de deur en als seizoen 1 bewees dat we het konden, dan belooft seizoen 2 te bewijzen dat we het beter kunnen.”

Het thema: “Mens, software en systemen in een steeds slimmer wordende wereld.” Breder dan seizoen 1. Meer gasten, scherpere gesprekken, onderwerpen die verder gaan dan Java alleen. AI als collega. Accessibility. Security. De menselijke kant van het vak.

Vanaf mei 2026.

En we hebben drie specials gepland: afleveringen met gasten die al een tijdje op onze lijst stonden. Mensen met een verhaal dat verder gaat dan één aflevering aankan.

Tom Cools over Developer Relations & community impact. Kevin Dubois over cloud native, AI en de toekomst van Java. Nick Boucart, onderwerp nog te bepalen. Wat eerlijk gezegd de spannendste is.

Aflevering 1 is al een banger. We hebben een foto als bewijs.

Aan Maarten en Viktor

De laatste inhoudspagina van het magazine, voor de lege Notities-pagina’s waar je je eigen gedachten in kwijt kan, is een brief. Ik schreef hem rechtstreeks aan Maarten en Viktor. Ik ga er een groot deel van citeren, want het zegt beter wat dit allemaal betekent dan alles wat ik verder geschreven heb:

“Deze magazine is voor jullie. Niet omdat het moest, maar omdat ik wou dat jullie weten hoeveel dit voor mij betekent. Mijn manier om dank u te zeggen voor een gek idee dat ergens toch heel serieus geworden is. Iets wat ik graag doe, heel graag zelfs. En waar ik nu met zekerheid kan zeggen: ik zou het met niemand anders willen doen.

Ik hoop dat ik alles heb kunnen omvatten. Alles wat we gemaakt hebben, alles wat we geleerd hebben, alles wat we samen zijn. En ik hoop vooral dat jullie dit dichtslaan met een glimlach.”

De welkomsttekst schreef ik als laatste. Die zei:

“Als je dit leest, houd je iets vast wat een jaar geleden nog een idee was. Een groepschat, een gedeelde nieuwsgierigheid en de vraag: zouden we eigenlijk een podcast moeten maken?”

We deden het.

Toen besefte ik dat ik niet gewoon een magazine aan het maken was. Ik was bewijs aan het maken. Bewijs dat we er waren. Dat we op record drukten, ook al was het script niet afgewerkt en vlotten de zinnen niet en waren er genoeg “euh”s om een heel seizoen mee te vullen. Bewijs dat JCast ergens tussen de geknipte fragmenten en het gelach en de echte gesprekken, over Java, over tools, over wat het eigenlijk betekent om developer te zijn, iets groters werd dan de som van drie microfoons.

Mensen vragen soms waarom ik dit soort dingen doe. De merch. De podcast. Nu een magazine. Drie exemplaren. Voor drie mensen.

Ik doe het omdat ik bang ben dat de dingen die er het meest toe doen onzichtbaar worden. De afleveringen verouderen. De Spotify-cijfers stoppen met bewegen. Maar dit magazine ligt op een bureau. Het is fysiek. Het is gebeurd.

“Dit magazine is geen eindpunt. Het is een snapshot.”

Seizoen 2 is al bezig. Nieuwe afleveringen, nieuwe gasten, nieuwe chaos. En op het einde maak ik waarschijnlijk nog een magazine. Want blijkbaar heb ik het nodig.

Ik ben trots op ons 🎙️