“I can’t do this, Patrick!” - SpongeBob SquarePants

“That’s okay, SpongeBob. I can’t do it either.” - Patrick Star

De laatste tijd voelt het als een seizoen van afscheid.

Afgelopen vrijdag verliet mijn stagebegeleider het bedrijf.
In de komende weken zal ik afscheid nemen van nog vijf collega’s.
Mensen die mijn reis hier hebben gevormd, op manieren groot en klein.
Mensen die met me hebben gelachen, me uitgedaagd, gesteund en in mij geloofd.

En hoewel ze allemaal doorgaan naar iets nieuws, laat elk afscheid een stille pijn achter.
Niet omdat ik niet blij voor ze ben — dat ben ik — maar omdat elk vertrek je laat beseffen hoeveel de mensen om je heen eigenlijk betekenen.

Deze post is niet alleen een afscheid.
Het is een dankjewel.
Aan mijn mentor, aan mijn collega’s, en aan iedereen die ooit een plek meer dan “gewoon werk” heeft laten voelen.

Mentoren Zijn Belangrijker Dan Je Denkt

Ik liep stage bij het toenmalige Ordina.
We hadden een cloud-gerelateerd stageproject gekozen, ondanks dat we absoluut niets van cloud wisten.
We struikelden ons een weg door de opdracht, probeerden alles wat we konden bedenken, en worstelden meer dan eens.
Onze mentor hield onze hand er niet doorheen.
In plaats daarvan gaf hij precies genoeg: genoeg richting om op het juiste pad te komen, maar nooit zoveel dat we het niet zelf zouden ontdekken.
Hij liet ruimte om trots te zijn op wat we bouwden.

En toen kwam de eindpresentatie.

Dit was niet zomaar een show; het telde mee voor onze cijfers en het was voor echte medewerkers.
Het begon goed.
Maar ergens onderweg nam de stress het over.
Ik verstijfde.
Volledig blanco.
Een lange, zware stilte.
En toen, ik haalde diep adem, herpakte mezelf, en zette door.
Daarna huilde ik.
Ik was ervan overtuigd dat ik gefaald had. Hij gaat ze vertellen dat ik er nog niet klaar voor ben, dacht ik.
Dit is het.

Maar een paar dagen later kreeg ik een bericht van mijn docent:

“Ik heb net met je mentors gesproken; ik weet niet wat je deed, maar zij zijn je grootste fans.”

Ik kon het niet geloven. En kort daarna kreeg ik een contractaanbieding.

Op zijn laatste dag herinnerde hij me aan dat moment. Hij zei:

“Het blijft me verbazen; hoe je tijdens die eerste presentatie bijna instortte… en nu presenteert alsof het vanzelfsprekend is.”

En dat was het soort mentor dat hij was.
Hij zag meer in mij dan ik zelf zag.
Hij geloofde in mijn potentieel toen ik alleen maar mijn fouten zag.
En dankzij hem begon ik deze hele reis met vertrouwen dat ik nog niet had verdiend, maar hij gaf het me toch.

Daar ben ik altijd dankbaar voor.

Impact Is Niet Altijd Zichtbaar (Maar Het Is Er)

Ik weet niet precies wat voor impact ik heb gehad op de mensen die vertrekken.
Ik hoop dat ik ze aan het lachen heb gemaakt.
Ik hoop dat ik ze het gevoel gaf gezien, gesteund en gewaardeerd te worden, zoals zij voor mij deden.
Ik hoop dat iets wat ik zei of deed hielp, zelfs maar een beetje.

Maar ik weet wél welke impact zij op mij hebben gehad.

De stille aanmoedigingen.
Het korte “je kunt dit” vlak voor een presentatie.
De check-ins die precies op het juiste moment kwamen, ook al wisten ze dat niet zelf.

De momenten die op dat moment klein leken, maar achteraf?
Het waren goudmomenten.
Het is makkelijk te onderschatten hoeveel verschil iemand kan maken door gewoon zichzelf te zijn.
Door gewoon consistent te zijn.

En als ik nadenk over nalatenschap, niet in carrière-termen, maar in menselijke zin:
dat zijn de mensen die de grootste indruk achterlaten. Niet door wat ze bouwden.
Maar door hoe ze mensen lieten voelen terwijl ze dat deden.

Laat Het Pijn Doen, Maar Laat Het Betekenis Hebben

Ik ga niet doen alsof afscheid nemen geen pijn doet, want dat doet het.
Het doet pijn op stille, onverwachte manieren.
In de pauze voordat je een bericht stuurt en beseft dat ze er niet meer zijn.
Bij de laatste zwaai.
In de lege plek die iemand achterlaat.

Het doet pijn omdat iets ertoe deed.
Omdat iemand ertoe deed.
Omdat de tijd die je deelde niet zomaar tijd was, maar vertrouwen, groei, lachen, steun.
Het was echt.
Het is verleidelijk om het weg te poetsen, te zeggen het gaat wel, te glimlachen, bezig en afgeleid te blijven.
Maar deze keer kies ik ervoor dat niet te doen.

Ik laat het een beetje pijn doen.
Het laten pijn doen is een manier om de waarde van die connectie te erkennen.
Het is een manier om te zeggen: dit was niet zomaar iemand met wie ik werkte, dit was iemand die ik zo respecteerde.

De Mensen Maken de Plek

Banen zijn banen.
Projecten komen en gaan.
Maar de mensen… die maken het tot wat het is.

Het zijn de mensen die echt vragen hoe het met je gaat.
Die je uitdagen met vriendelijkheid.
Die juichen bij je successen en naast je zitten bij de verliezen.
Die werk menselijk maken.

Aan mijn mentor, en aan elke collega van wie ik de komende weken afscheid neem: Dankjewel.
Voor het onderdeel zijn van dit hoofdstuk.
Voor alles wat je gaf, bewust of onbewust.
Je verlaat misschien het gebouw, maar je verlaat mijn verhaal niet.